Saab in Japan - Deel 2

Na 4 weken reizen, zijn we vandaag Japan uitgevlogen.

Ik zal jullie meteen maar vertellen dat die vriendschap, waarvan ik hoopte dat het nog zou gebeuren, er zeker niet is gekomen. Goed, nu denk je natuurlijk, hoezo zou ik de moeite nemen om de rest nog te lezen en dat is zeker een goede vraag.

Als je een inkijkje wilt in mijn hoofd, dan nodig ik je van harte uit om de rest van de blog ook te lezen. En ook als je wilt weten of er misschien stiekem wel een klein beetje liefde voor het land is ontstaan.

In Tokyo was ik er van overtuigd dat Japan geen leuk land was, de mensen te rigide, de regels ook en niet passend bij mijn persoonlijkheid. Althans, ik ervaarde het als verstikkend en alsof ik in een spagaat zat tussen wat ik zelf wilde en de verwachting van het land.

Inmiddels zijn we dus 3 weken verder en is mijn conclusie dat het niet aan Japan ligt.

Althans, niet geheel en misschien was het ook wel allemaal anders geweest als we vanuit Nederland waren gekomen ipv vanuit NZ.

Japan is eigenlijk best tof en ik zou het ook zeker aanraden aan vrienden om eens naartoe te gaan. Mijn advies zou zijn om dit wel zonder kinderen te doen, scheelt echt een hoop stress voor jezelf, maar ook een hoop relatie gedoe.

Goed, wij waren dus wel met kinderen en dit was wat mij betreft meteen probleem nummer 1.

Niet de kinderen zelf, maar vooral de stress die ik hiervan kreeg en het effect hiervan op ons gezin.

Hoe laat je kinderen, Nederlandse kinderen die zich vrijuit mogen uitten en herrie mogen maken, zich stil en onzichtbaar gedragen. De oudste wilde hier en daar nog wel meewerken, maar die van 1,5 jaar vond het nodig om zich te gedragen als een gevalletje "ik gebruik alleen oergeluiden en doe boos op onmogelijke momenten". Wel altijd met een leuke glimlach, lieve blonde krulletjes en blauwe ogen. Uiteindelijk kwam ze er dus vaak mee weg en waren het de Japanners die niet op de oudste zaten te wachten als die een tantrum gooide alsof het brandalarm af ging of als ze op nogal luide toon haar dagelijkse zelfverzonnen liedjes aan het voordragen was in de metro.

Het zijn dus gewoon kinderen en ik, ik kreeg er alleen maar enorme stress van.

Continu moeten zeggen "niet praten, of eten of drinken in de trein, bus of als je loopt” want dat mag niet in Japan. Wat natuurlijk bijna altijd uitdraaide op een tantrum. Top joh.

We zijn ook wel echt de winkel uitgezet, omdat de kinderen ergens wilde zitten wat alleen bedoeld was voor het passen van schoenen.

Of met handgewuif weggestuurd, omdat we op een vierkante stoeptegel in Tokyo besloten om lunch te eten. Want ja, waar anders zonder bankjes en lopend mag het niet.

In de metro stonden mensen meteen op, om 3 meter verderop te gaan zitten, zodra Nya ergens ging zitten. Het is ons de hele reis niet duidelijk geworden met welke reden dit gebeurde, maar het voelde wel gek.

Overigens alle lof voor de oudere mensen, want die zijn dol op de kinderen. Maken contact, zwaaien en zijn ontzettend vriendelijk. Het is vooral de “ik heb een beeldscherm aan mijn gezicht geplakt en oordoppen in mijn oren” generatie.

Probleem nummer 2 ben ik zelf.

Want ja, Japan is heel tof. Je hebt, als je de route even wat anders indeelt dan hoe wij het hebben gedaan, enorm mooie natuur. Daarnaast ook cultuur, veel tempels, leuke steden,

heerlijk eten (voor de mensen die niet vegetarisch of vegan zijn, want als dit wel zo is dan is het echt een drama om eten te vinden. Wat overigens niet bijdraagt aan een fijne beleving van de reis) en er is altijd en overal wat te beleven.

Na nachten lang wakker te hebben gelegen, met een te snelle hartslag en het gevoel continu "aan" te staan, ben ik tot de conclusie gekomen dat ik als persoon gewoon niet zo goed ga op het meeste wat Japan te bieden heeft.

Het voelt bijna als thuis, wanneer ik weer veel te veel diensten in de GGZ heb gedraaid en het gevoel heb in een rijdende trein te zitten die ik maar moeilijk kan stoppen.

Aan dat gevoel heb ik een hekel en dit was er in Thailand en NZ helemaal niet meer.

Wat mij overigens ook weer inzichten geeft over hoe ongezond of niet passend mijn huidige werk is, zoals ik het deed voordat we weg gingen.

Aangezien ik alles tot in de puntjes analyseer, heb ik hier ook mijn nachtelijke wakkere uren aan besteed. Mijn brein heeft hier het volgende van gefabriceerd.

Daar waar ik moeiteloos in verbinding met mijzelf en het gezin kon blijven in NZ, is dat hier al snel voorbij. De omgeving vraagt alertheid, door de vele mensen, geluiden, lichten en ongeschreven regels die anders zijn dan thuis. Daarnaast zijn er 2 kinderen die hier doorheen rennen en waardoor ik ook “aan” moet blijven. Het vraagt mij dingen te corrigeren die ik normaliter goed zou keuren en het vraagt mij dus ook om een versie van mijzelf te zijn die niet passend voelt.

Waar ik in NZ nog uren achter het stuur zat, verzonken in eigen gedachten tijdens dutjes van de kids, heb ik hier pas ruimte als het bedtijd is.

De kids gaan laat naar bed, daarna nog uitzoekwerk voor de volgende dag, bloggen, soms sporten en dan is het vaak alweer tegen 00.00 uur.

Misschien zou vooruit plannen helpen, maar dat is niet onze grootste kracht.

Zodra ik in bed lag was er eigenlijk pas ruimte, om stil te staan, te voelen en te zijn met mijn gedachten. En deze gevoelens en gedachten zijn nou eenmaal niet altijd even positief in Japan. Het kost tijd om dat er te laten zijn en voor je het weet is het 3.45 voordat je in slaapt valt en staat de jongste rond 6 uur op je bed te springen.

Thuis heb ik dezelfde valkuil. Zodra het “druk” is of als ik druk ervaar, dan vergeet ik hulp te vragen en ga juist meer doen. Het komt op anderen denk ik vaak over of ik het allemaal prima alleen kan, maar onderliggend verlies ik mijzelf hierin.

Ik word er kort van, reageer bitter en boos en ga op een soort overlevingsstand. Ik zie of hoor weinig van wat om mij heen gebeurd en sluit mij af van anderen.

Dat is dan de enige manier waarop het lukt om de dagen door te komen, omdat alle andere input al meer dan genoeg is.

Als ik moe ben word het ook nog eens een tikkeltje erger. Niet echt een succesformule.

De kinderen hebben hier last van, ze worden brutaal en onrustig. Arno sluit zich af, want ik ga uit contact en verbinding en ik ben ook niet echt meer vrienden met mezelf. Geen ideale situatie voor op reis, zullen we maar zeggen.

En die zwarte outfit of minder eten om minder te voelen is dan niet echt een structurele oplossing. Dus, we hebben samen gekeken naar wat werkt voor het hele gezin en het anders aangepakt.

Door niet te doen wat ik normaliter thuis zou doen, maar bewust te vertragen en de route om te gooien, komt er weer meer rust in mij. En daardoor ook binnen het gezin.

De spanning daalt en er is ruimte voor plezier en lol, daar waar we hard aan toe zijn. Zo kunnen we alsnog genieten van elkaar en van Japan.

Want er is zoveel bijzonders te ervaren en als je de regels met een korrel zout neemt en de drukte en geluiden omarmd, dan is het toch stiekem wel genieten .

Eindconclusie is, dat Japan mij als mens niet perse leuker maakt en tegelijkertijd geleerd heeft om flexibel te zijn en een vorm te vinden die het werkbaar maakt tijdens het reizen. Gelukkig zijn we als mens allemaal anders en kennelijk is dit land niet waar ik mij thuis voel.

Hierna vliegen we naar Zuid-Korea en daar verheug ik mij enorm op.

De overgang zal minder groot zijn, we hebben meer afwisseling tussen natuur en stad,

er is meer vegetarisch eten te vinden en ik heb het idee dat het allemaal wat losser en kleurrijker is.

We zullen zien of het klopt :)