Saab in Japan

Na enige reiservaring kan ik best wat Aziatische steden en landen van mijn lijstje strepen.

Steden en landen waar ik mij vaak fijner voelde dan thuis.

Daar waar je praktisch in je pyjama over straat kunt en mensen je met een glimlach begroeten. Waar het gaat over samen zijn, samen delen, vriendelijkheid en elkaar tegen komen zonder planning. Waar mijn eigen negatieve overtuigingen niet zo aanwezig zijn en dit voelde als een verademing.

Toen kwam Japan en wij zijn duidelijk geen vrienden. Althans, ik zal Japan nog een kans geven maar Tokyo en ik komen er niet meer uit. Ik heb officieel besloten dat ik de stad prima vind, maar ik geen vriendschap kan sluiten met de culturele regels en de rigiditeit.

Om eerlijk te zijn waren het dus ook geen gezellige dagen hier.

Met de Nederlanders die we kennen uit Nieuw-Zeeland was het gezellig, maar buiten dat voelde ik mij totaal niet op mijn plaats.

Dit land lijkt al mijn negatieve overtuigingen te triggeren en tegelijkertijd voelt het verstikkend.

Niet echt een beste combinatie zullen we maar zeggen.

Misschien had ik mij beter kunnen inlezen, Arno niet alles voor Japan moeten laten regelen.

Of is het het social media effect, dat ik dacht dat mensen in Tokyo in mega hippe gekleurde outfits rond liepen en het een ruimdenkende wereldstad was.

Misschien heb ik ook onderschat wat de rigiditeit van het land met mij zou doen of het feit dat je nergens fatsoenlijk vegetarisch kunt eten.

In werkelijkheid is het land dus totaal anders dan in mijn verwachtingen.

Mensen kleden zich allemaal hetzelfde, in blauw of zwart, om niet op te vallen.

Sportkleding, felle kleuren, hemdjes en kleding met vlekken zijn een no go.

Ze maken geen contact, hebben oordoppen in en een telefoon voor hun gezicht.

Je word geacht stil te zijn, niet lopend te eten of drinken, nergens te gaan zitten (er is letterlijk nergens een plek om te zitten) en je kinderen in toom te houden want Japanners willen hier vooral geen overlast van ervaren.

Ik heb gepoogd om het los te laten, maar ik voel mij binnen deze cultuur chronisch teveel.

We zien er uit alsof we net 2 maanden gehiked hebben(wat ook zo is) en er zit geen andere kleding in de backpack.

Buiten dat, hebben al mijn truien en t-shirts kleur of heb ik korte broeken.

Ik voel mij bekeken, op een afkeurende manier. Ik voel mij fysiek teveel, maar ook heb ik het gevoel mijzelf continu in te moeten houden en de kinderen steeds te moeten corrigeren voor wat ze normaliter wel mogen.

Ik wil mij aanpassen om minder op te vallen en tegelijkertijd niets van mijn eigenheid inleveren.

Die combinatie voelt verstikkend, klem te zitten in een stad waarin ik voor het eerst het gevoel heb niet gewoon te kunnen “zijn”.

Het voelde zelfs zo naar dat ik heb overwogen om naar huis te vliegen.

Maar goed, dat is geen optie, want ook dit is onderdeel van reizen en leerzaam.

Wat maakt nou dat ik mij zo laat beïnvloeden door een cultuur, waarom wil ik mij aanpassen en wat is er vervelend aan je teveel voelen.

Allemaal onderwerpen om weer even een analyse overheen te gooien.

Inmiddels zitten we in de trein naar Hakone en hoop ik van harte dat ik de komende 25 dagen van mening kan veranderen en Japan en ik vrienden zijn geworden.

En in de tussentijd heb ik maar snel een set zwarte kleding gekocht ;)