Eerlijk ouderschap deel 2; (over)leven in een budget camper met kleine kinderen

Inmiddels zijn we 66 dagen onderweg (iets langer dan 2 maanden) en bijna aan het einde van ons camperbestaan in Nieuw-Zeeland.

Nu zijn jullie natuurlijk allemaal benieuwd hoe we dat toch hebben gedaan, met twee kleine kinderen in een mini budget campertje en weinig ruimte.

Althans, onderweg was dat de voornaamste vraag, als we andere gezinnen tegen kwamen.

En ik heb zelf ook even aan mijn levenskeuzes getwijfeld toen we de camper op gingen halen.

Het lijkt onder gezinnen de overtuiging te zijn dat je "veel" ruimte nodig hebt en daarom een grotere camper kiest. Dat het handiger is om een eigen douche te hebben. Dat ze minder ruzie krijgen als het regent en je ook minder hoeft om te bouwen in de camper om er te kunnen slapen of weer weg te kunnen rijden.

Laat ik meteen met het laatste beginnen. Dat is zeker waar!

Na enige oefening de afgelopen weken, doen we er inmiddels 30 minuten om alles klaar te hebben. Dit houdt in dat de kids en wij aangekleed zijn, hebben gegeten en de camper weer klaar is om te kunnen rijden. We hebben wel alles geminimaliseerd, dus wij eten proteinerepen en een appel. De kids boterhammen of crackers in de stoel tijdens het rijden en vanwege het weer, is het nogal vaak aan de orde dat ze zo in hun slaap wolletjes de stoel in kunnen en vervolgens met dezelfde kleding de draagzak in gaan voor een hike.

Laten we zeggen dat je het jezelf lekker makkelijk kunt maken, want we hebben ook gewoon bijna geen kleding mee voor koude dagen.

Het slapen in onze camper is ook niet helemaal volgens plan gegaan, want wij hadden twee Deryan tentjes bedacht bovenin. Maar dit past helemaal niet en inmiddels ligt Nya bij het stuur als noodoplossing en Reva bovenin in haar Deryan tentje. Althans, ergens halverwege de nacht eindigt ze in ons bed. Het bed van 120x200cm. Je snapt, dat als Nya er ook nog bij wil, dat het dan erg knus is in bed.

Als de kids slapen, hebben wij de rest van de camper voor onszelf. Lees "bed, wc en keukentje", maar dat is meer dan genoeg en eigenlijk heb je dus maar weinig ruimte nodig.

Veel minder dan je aanvankelijk zou denken. Arno sport in de camper, met zijn 12,5kg gewicht die we ergens bij de Kmart hebben gescoord. Er is zelfs nog plek voor een loopfiets en een bal voor de kids, 4 buitenstoelen en een buitentafel.

Het idee dat een douchecabine handig is met kinderen, dachten wij initieel ook bij onze eerste camperreis. En eerlijk gezegd is het meer een hok waar je troep in propt, dan dat je er ook echt gebruik van maakt. Alles is nat, het is onpraktisch en meestal heb je maar een flut straal.

Wij zijn er dus snel vanaf gestapt en reizen sindsdien met alleen een wc'tje in de camper.

Of je meer ruimte nodig hebt met regen is denk gezinsafhankelijk.

Wij hebben 3 dagen regen gehad en op dat moment een binnen activiteit opgezocht of een moment voor wat schermtijd. Want dit krijgen ze vrijwel nooit.

Verder vermaken ze zich uitstekend op die dagen met plassen stampen, boekjes lezen, luisterboeken of zelfverzonnen spelletjes.

De allergrootste les die ik geleerd heb in de afgelopen 66 dagen, is dat het vooral belangrijk is dat je als ouder intern rust hebt en in balans bent. Dat je ok bent met elke situatie en dit maakt dat de kinderen vaak ook meteen een stuk relaxter zijn.

Als ik een baaldag heb, zijn de kinderen niet te genieten en gaan ze vervelen.

Op het moment dat ik mijn gedachten of emoties heb uitgesproken, gedeeld of er gewoon heb laten zijn, zijn de kinderen meteen meer in balans en is de dag veel fijner.

Om eerlijk te zijn ben ik daar niet altijd een ster in en heb ik thuis veel behoefte aan eigen ruimte, maar het gekke is dat ik er na 66 dagen van geniet om alles gezamenlijk te doen.

Dat we van 4 mensen op een eigen eiland naar een team zijn gegroeid.

Hier werken we in alles samen om er een leuke dag van te maken, problemen opgelost worden met fijne communicatie en we kijken naar mogelijkheden. Dat stress geen goede raadgever is en je beter grapjes kunt maken als er dingen totaal in de soep lopen.

Dat je binnen een camper van 5,5 meter bij 1,5 meter meer dan genoeg eigen ruimte kunt creëren en ervaren, zelfs in het bijzijn van je hele gezin. En daar zelfs van kan genieten.

Deze camper periode heeft de kinderen laten zien dat ze ouders hebben die soms ook balen, maar dan kijken naar mogelijkheden. En soms ook even een woordenwisseling hebben, maar het bijleggen en uitpraten. Het heeft ze allerlei vaardigheden meegegeven, zoals het zoeken naar de weg en het bedenken van oplossingen. Het rustig blijven als het misloopt, het kunnen lachen om ongemakkelijkheden en het hebben van heel veel plezier.

Stoeien op bed, dansen op een vierkante cm en met zijn allen in een bed van 120 cm op elkaar gepropt slapen. Het leren van allerlei feitjes over de dieren die we tegenkomen, want Pappa is een wandelend orakel.

Die gepropte dagen in dat kleine budget campertje begonnen met het idee dat het misschien wel overleven zou worden, maar bleken juist vooral "leven" te betekenen.

Ik ga dit keihard missen als we over een paar dagen richting Japan gaan.

En eerlijk is eerlijk, de machtig mooie hikes a.k.a. tramps in Nieuw-Zeeland, hebben hier natuurlijk aan bijgedragen. Het is een land naar mijn hart,

vol avontuur op elke hoek van de straat. Mooie uitzichten, waar de reis je bestemming is want het is allemaal even mooi. En het feit dat de camper ook echt heel veel minder centen kost dan zo'n grote, helpt ook wel lekker hoor ;)

Wil je meer lezen van onze avonturen, volg ons dan vooral via de blog of insta.

Lees ook deel 1 van eerlijk ouderschap, als je benieuwd bent naar de eerste 4 weken van onze reis ;)