Eerlijk ouderschap deel 1: Gezinsdynamiek op reis

Na 4,5 week even een kijkje in de keuken van onze gezinsdynamiek tijdens reizen a.k.a. continu op elkaars lip zitten.

Arno en ik zijn van eerdere reizen gewend dat we minimaal een week nodig hadden om een ritme te vinden. Dit ging vaak gepaard met boosheid van mij over traagheid van Arno, terugtrekken en stille boosheid van Arno naar mij vanwege gevoel dingen goed te moeten doen en met snelheid.

En ik die eerst maar eens zelf moest vertragen, slapen en niet zo on edge moest zijn.

Dit ging beter naarmate we vaker weg zijn geweest, maar het is in het dagelijks leven ook onderdeel van onze dynamiek. Ons tempo is gewoonweg niet hetzelfde.

Deze keer wilden we relaxter starten, ook vanwege de kinderen.

Want niemand wordt blij van gedoe op een paar m2.

Daarom zijn we gestart met 3 weken Thailand, om even te relaxen en daarna pas 2 maanden in een klein campertje te gaan bivakkeren.

We hebben wat ups and downs gehad en met name omdat ik erg moest wennen aan het reizen in Thailand met kinderen. In mijn beleving konden we alles doen wat we wilden en zou het weer net zo vrij voelen als tijdens mijn solo reizen.

Het voelde voor mij afgelopen paar jaar alsof ik weinig eigen regie over mijn leven had, door de HG zwangerschappen en twee kleine kids die er voor zorgen dat je gewoon minder flexibel bent in het leven.

Mijn hobby's en sociale afspraken vielen daardoor weg, reizen werd aanzienlijk minder en het leven bestond uit veel te veel werken, huishouden en kinderen verzorgen. Niet iets wat goed past bij mijn persoonlijkheid met veel behoefte aan eigen autonomie en vrijheid.

Als dit wegvalt dan is er ook weinig creativiteit en mis ik een groot deel van mijzelf.

Het is niet alleen maar inleveren geweest, want we hebben twee prachtige kinderen,

er is een opleiding afgerond en mijn eigen praktijk is gestart.

Arno heeft tijd met zichzelf, vrienden en familie moeten inleveren en speelt nog minimaal gitaar. Dit valt hem ook soms zwaar, maar die klaagt gewoon nooit. Die wordt stil en onbereikbaar, zorgt dat hij zijn werk uitmuntend doet, vasthoudt aan zijn sportroutine, gaat naar bed en heeft wekelijks zijn Gloomhaven avond. Tijd voor elkaar was er de laatste maanden minimaal en dat kwam vooral door mijn vele nacht en weekend diensten.

Je kunt zeggen dat we beiden dus wel toe waren aan een ander ritme, even weg uit wat "normaal" is geworden en ruimte om te reflecteren op wat we nu willen als we terug zijn.

Hoe we het leven willen inrichten, wat we willen met werk en hoe we de kinderen tegelijkertijd ook kunnen laten leren van de wereld ipv alleen door school.

De verwachtingen waren dus hoog en je snapt dat dit tegen viel, want zo werkt het niet met twee kleine meisjes die flinke eisen kunnen stellen, tantrums kunnen smijten, hele dagen kunnen huilen of boos zijn als ze te weinig rust krijgen en ouders die geen seconde tijd voor zichzelf hebben.

Na de eerste week was er dus toch gedoe.

Gedoe was deze keer snel opgelost en dit brengt mij meteen bij het reizen als gezin.

Je hebt als ouders maar te regelen dat gedoe snel gereguleerd is en dit vraagt andere vaardigheden van je, dan dat je thuis soms bozig de dag door kunt brengen en het op een later moment rustig uit praat.

Ook voor de kids was het nodig dat er andere verwachtingen kwamen en er ruimte was om even te wennen aan steeds andere slaapplaatsen, kindjes om mee te spelen en lange dagen met activiteiten.

Voor nu eigenlijk best een goede start van de reis, al mogen we allemaal nog wat meer landen en vertragen. Mee met de flow, je niet meer bewust zijn van de dagen en in het hier & nu aanwezig zijn.

Dat samen zijn als gezin het belangrijkst is en met die gedachte, kijken we uit naar het volgende avontuur. Bijna 2 maanden gepropt in een mini campertje in Nieuw-Zeeland :)