Arno's eerste indruk van Thailand

Saab is inmiddels tig keer naar Thailand geweest en heeft er zelfs een tijdje gewoond. Voor haar is de start van onze reis dus een beetje een thuiswedstrijd. Voor mij is alles echter nog onbekend terrein. Ik ken het eigenlijk vooral als land waar de wat in sociale vaardigheden minder bedeelde mannen van middelbare leeftijd met een buikje soms een importbruid vandaan halen. En waar qua geslacht schijn soms bedriegt.

Thailand moet natuurlijk meer zijn dan wat bekrompen vooroordelen, dus ik was erg benieuwd wat ik daadwerkelijk zou gaan zien.

Wat me vooral opviel was de vriendelijkheid en dienstbaarheid van de mensen toen we aankwamen in Bangkok. Gelijk vraag ik me dan af wat voor achtergrond dit heeft. Hoe is de Thaise cultuur tot stand gekomen en wat maakt deze in ieder geval ogenschijnlijke behulpzaamheid en vriendelijkheid tot gemeengoed voor de Thaise bewoners? Om deze vraag te beantwoorden zocht ik naar eboeken over Thaise geschiedenis om te achterhalen hoe dit zo gevormd is. Op Storytel kon ik helaas niets vinden wat antwoord zou geven op mijn vragen dus besloot ik een boek over Ozzy Osbourne en Black Sabbath te lezen. Inmiddels weet ik dus alles over de 'Prince of Darkness' en het ontstaan van Black Sabbath en praktisch niets over de Thaise cultuur. In plaats van dan maar wikipedia te raadplegen, heb ik besloten om voor nu zonder achtergrond informatie maar een beeld te vormen van de Thaise cultuur.

Wat snel duidelijk werd, is dat men hier gek is op kinderen. Zeer frequent wil men contact maken met onze twee blonde dames. Reva gaat hier wel goed op, maar Nya moet er weinig van hebben. Net als haar vader heeft Nya een goed ontwikkelde blijf uit mijn buurt aura, maar dit schijnt men hier weinig te deren. Veel proberen haar aan te raken en dat is iets wat in de Nederlandse cultuur minder zou gebeuren. Hierin gaat de vriendelijkheid ook een beetje over in grensoverschrijdenheid en is het voor mij als haar vader ook even zoeken geweest wat ik hierin tolereer.

Een ander zichtbaar verschil met thuis is de omgang met negatieve emoties. Als Nya of Reva even boos zijn of moeten huilen, komt er regelmatig iemand aangesneld met een banaan om ze te sussen. Er lijkt weinig verdraagbaarheid voor deze emoties in het land van de glimlach.

Als laatste observatie werd me duidelijk dat men in Thailand erg pragmatisch is. Als iemand een succesvol resort heeft met de naam 'Morning Mist', is het natuurlijk logisch om daar nog een aantal resorts te plekken met ook 'Mist' in de naam, want ja, dat is nu eenmaal succesvol gebleken. Happy Hours kunnen rustig vier uur duren als dit financieel voordeliger is dan het behoud van de taalkundige juistheid. Dat een restaurant 'crap fried rice' verkoopt, boeit ook niemand zolang men maar snapt dat het om krab gaat en het niets zegt over de kwaliteit van de rijst. Eigenlijk is het vooral wel lekker dat het hier zo werkt