Aftellen 2.0

Ik zit op een strandje te kijken naar een prachtige ondergaande zon, terwijl de kids in het water aan het spelen zijn en ineens voelt het alsof we tijd te kort hebben.

Over 6,5 week zit onze reis er al weer op en hoewel ik voorstander ben van leven in het moment, kan ik het niet laten om na te denken over wat straks.

Er is nog teveel wat ik wil zien en te weinig tijd in een dag, een maand of een jaar.

Zoveel wat ik van de kids wil meemaken elke dag en tegelijkertijd is het idee dat ik een hele dag alleen op mijzelf hoef te letten en kan rijden in mijn eigen auto als we weer thuis zijn, ook heel lekker. Dat ze gewoon weer eens een dagje naar de opvang gaan, wat voor hen overigens ook een feest is na maanden weinig speelvriendjes te hebben gehad.

Deze laatste 6,5 week is voor mij ook opnieuw een periode van reflectie.

Hoe gaan we het thuis doen, want de grootste les die we als gezin geleerd hebben is dat wij allemaal afzonderlijk veel relax en lummeltijd nodig hebben om optimaal te functioneren.

Om creatief te kunnen blijven, om niet leeg te lopen qua batterij en om verbonden te blijven.

En dat verbonden blijven voelt dus super fijn, maar is ook de grootste uitdaging in de hectiek van het leven in Nederland.

Als je human design kent, dan zegt het je ook wat als ik vertel dat ons gezin uit 3 projectors en een manifestor bestaat. Er is dus niemand met een continue energie motor in zich.

Wij moeten opladen, alleen zijn, niksen en laten ontstaan.

En dat is niet perse wat deze maatschappij en vooral onze school en werkomgeving van ons vraagt.

De behoefte is wel groot en dat vraagt om verandering en ik vermoed voor mij het meeste.

Arno kan uitstekend niksen, al kost werk soms teveel energie en is het daarna lastig om echt aanwezig te kunnen zijn bij het gezin.

De kids zijn ultra goed in terugtrekken, dutjes, lummelen om vervolgens met ideeën en plannen te komen of die uit te voeren zonder te vragen.

Voor mij is het lastig, ik ben gewend meer te gaan doen als het al te druk is en qua energie het gezin te trekken.

Dit is deels vanuit opvoeding en deels wat ik meer ben gaan doen vanuit mijzelf, waarbij het moederschap een extra laag hieraan geeft.

De afgelopen jaren doe ik al minder, voel ik mij vooral verantwoordelijk voor mezelf.

Soms met conflicten buiten mijn relatie als gevolg en vrienden die niet meer goed passen, omdat ik meer uit mijn aangeleerde rol stap, maar wel met veel meer interne rust.

Toch is het niet genoeg.

Ik voel dat ik mag minderen met werk voor een baas, althans op een plek waar altijd tekorten zijn en ik mij schuldig voel als ik niet continu extra kom opdagen.

Dit zorgt voor een lege batterij, een kort lontje, het inleveren van eigen tijd en kinderen thuis die voordat wij op reis gingen enorme paniek kregen als ik de zoveelste nacht afwezig was.

Ik heb zin om mijn eigen praktijk te laten bloeien, te werken vanuit creatie en flow en aan de slag te gaan met (jong)volwassenen die vastlopen en het graag anders willen.

Die willen onderzoeken welke patronen ze hebben, wat hun lichaam hen vertelt en hoe ze weer connectie kunnen maken tussen hun hoofd en lichaam en dit ook echt kunnen laten samenwerken. Hoe je vanuit meer rust en plezier je leven kunt leven en kiest voor wat jou dient in het leven ipv vanuit wat je denkt dat er van je verwacht wordt.

En thuis, ik heb zin om meer met het gezin te doen, keuzes te maken uit de 100 hobby’s die ik heb, vriendinnen te zien die echt belangrijk zijn en ik oprecht gemist heb afgelopen maanden.

Mijn tribe naast mijn gezin, niet 1 groep maar versnipperd en toch voelt het als een warme achterban. You know wie jullie zijn ;)

De afgelopen maanden zijn we ook gewoon geleefd door het leven en het reizen,

net als thuis in de tropenjaren. Tegelijkertijd is de dankbaarheid zo groot dat we in de positie zijn om dit te kunnen doen als gezin.

Het was zeker niet allemaal rozengeur en maneschijn. Continu op elkaars lip zitten is next level en iets om aan te wennen, als je in Nederland zo vaak langs elkaar heen leeft.

Het reizen met twee strong willed kids, waarvan 1 ook nog heel gevoelig, is ook al een uitdaging op zich. om je even een beeld te geven;

Zodra je meer verplaatst is er minder gevoel van controle en dus toename van tantrums.

De jongste is inmiddels ook als de dood voor vrijwel alle dieren, aangezien de oudste doodsangsten heeft en zelfs na emdr sessies, een window van 30 seconden heeft en dan begint te gillen als de brandweer. Ze probeert het wel echt, maar het is een langzaam proces.

Ik kan je vertellen dat Aziatische landen teveel loslopende dieren hebben 😬

En als we thuis komen dan zijn de kinderen bijna veranderd in een patatje, want heel veel meer dan dat of rijst is er niet gegeten. Op de croissant en witte bolletjes voor ontbijt en lunch na.

Wij hebben over elke millimeter een discussie met de bijna 4 jarige en kom nou niet aan met een halve onderbouwing, want dan weigert ze alles.

Tenzij het overeenkomt met haar zelf gecreëerde waarheid, die serieus volhardend is.

Zo eet ze nog steeds geen fruit en weinig groente, want zoals ze zelf zegt; ik heb in mijn hoofd besloten dat ik geen fruit eet en heb er een hekje omheen gezet. Als ik dan fruit wil eten, zie ik een groot kruis en doe ik het dus niet.

Alleen appel en bessen staan naast mijn hek en die eet ik wel.

Zo heeft ze besloten om ei ook in het hekje te plaatsen en weigert ze al ruim een week ei te eten.

En dan is er nog het feit dat de oudste vanaf haar geboorte besloten heeft om weinig van haar vader te moeten als het om zorgtaken gaat, waar wij niet aan meewerken en dat vraagt heel veel geduld van haar vader en verdragen van urenlang gekrijs, gegil en niet willen samenwerken. De jongste was altijd gek op haar vader en dat zorgde voor het kunnen verdelen van de kids. Maar sinds een week heeft die ook besloten dat alleen moeders nog voldoet en dit is soms wat intens, zeker als ze allebei besloten hebben iets te willen wat niet kan of mag.

De jongste wil overigens ook alleen nog maar slapen als ik haar kriebels geef, naast mij in bed of bovenop mij. Gaat dan je vrije avond besteding, oeps.

De andere kant is, dat als er genoeg rust en regelmaat is, beide kinderen zingen, zelf liedjes en verhaaltjes bedenken. Hutten bouwen met kussens, drummen met de lepels uit de keuken van onze slaapplek en spelletjes verzinnen met takken en stenen.  Woorden in allerlei talen eruit knallen, oefenen met cijfers en letters, elkaar de hele dag na kletsen en heel vaak graag met elkaar spelen. Ze zijn ook enorm gegroeid in contact leggen met andere kindjes, met iets vragen aan een vreemde, ook in het Engels, ons de weg wijzen en klimmen en klauteren alsof het niets is.

Wij vragen ons wel af of je kinderen nou echt gelukkig maakt met lang reizen of dat ze liever een vaste plek hebben en regelmaat. Wij hebben gemerkt dat onze kinderen in ieder geval het beste gingen op de camper avonturen in Nieuw-Zeeland.

Uiteindelijk zullen ze er vast flexibeler van zijn geworden en is er heel veel tijd samen geweest, wat ook niet vanzelfsprekend is. De andere kant is, dat het ons is opgevallen hoe weinig jonge kinderen we tegen zijn gekomen in de afgelopen maanden.

Teun en Lotte, van het gezin in Nieuw-Zeeland worden hierdoor met regelmaat nog gemist en wekelijks komt de vraag of we ze snel gaan zien als we thuis zijn.

• 

• 

• 

• 

Al met al was het een hele mooie en bijzondere ervaring en is het de kunst om thuis niet na een dag werk, volledig in het oude ritme te zitten.

Dat is wat er bij veel mensen, inclusief mijzelf, veel gebeurd.

Toch voelen wij beiden dat er keuzes gemaakt zullen worden, voordat we naar huis gaan,

die er aan bijdragen het leven zo in te richten dat we niet terug gaan naar hoe het was voor de reis.

We hebben nog even om er een fijne draai aan te geven, want inmiddels zien we de agenda ook al vol lopen na thuiskomst.

Gelukkig wel met allemaal fijne uitjes en leuke mensen!

Volg ons als je nieuwsgierig bent naar de laatste 6,5 week en welke dingen wij anders zullen doen als we terug komen van onze lange reis.